dyslexieonderzoek

Wanneer kinderen niet toetsbaar zijn

Tegenwoordig, alhoewel (..) het is natuurlijk al wel langere tijd het geval, worden kinderen op alles getest. Onze toets-en-test-cultuur, vraagt dan ook het nodige van ons. Ons, in de zin van leerkrachten, pedagogen, psychologen, ons als iedereen die met kinderen te maken heeft. Vaardigheden, kennis, jaja, de zogenaamde ‘skills’, tegenwoordig ook een hot-topic, moeten getoetst worden. Kinderen moeten alleen wel toetsbaar zijn. Pfjuuw, daar heb je er een. Hoe neem je bijvoorbeeld de hik (Ja, de HIK) weg bij kinderen wanneer er een dyslexieonderzoek plaatsvindt.

 

Je kent het misschien wel van vroeger, of misschien zit je zelf in het onderwijs. Bij een dyslexieonderzoek lezen kinderen hele lijsten met woorden. In, weg, doel… noem maar op. Zoveel mogelijk woorden in een minuut. Want hoe meer je er leest hoe beter je SKILL. Je kunt je dan ook voorstellen wanneer een kind als volgt te werk gaat, je toch tegen de testbaarheid aan dreigt te lopen: i (hik) n, in (hik); w (hik) eg (hik); doe (hik) oe  (adem) l; waar je er gemiddeld 3 seconden over doet (..), tsja, dan levert dit toch de nodige vertraging op en zal het net-niet-helemaal tot de juiste diagnose leiden (..) Je kunt dan ook gerust zeggen: dit kind is niet testbaar. Maar wat dan? Daar ga je dan met je toetscultuur. We moeten zijn niveau toch weten. Wat nu? De hik gaat ook niet zomaar over. Oke, poging 1: slokje water. Nee, geen effect. Poging 2: ‘ja’ denk je dan, ‘wat nu?’.

Ik kan je vertellen wat ik in zo’n geval doe:  zing een liedje en de hik (..) de hik verdwijnt direct.

“Ik heb de hik-hik-hik
Ik heb de hak-hak-hak
Ik heb ‘m hier, ik heb ‘m daar
Ik heb ‘m drie keer in het jaar”

….(adem) en ….herhaal! Zing het liedje zonder adem te halen. Als je de eerste keer hebt gezongen neemt je een hap lucht en zing je weer in een adem het liedje uit. Of het werkt? Probeer het zelf maar. Een kindje bij mij in onderzoek kon z’n oren niet geloven: “Mevrouw (..) hoe weet u dit”, sprak hij starend en vol verbazing naar mij uit. “Tsja (..), dit heeft mijn zus mij ooit geleerd”, antwoordde ik. “dat is echt wel een slimme zus”, reageerde hij, in zijn zelfde starende en nog steeds verbazing volle houding, waarna hij de woorden zo aan mij voorlas.

Orthopedagoog | Promovendus Radboud Universiteit | Effectonderzoek dyslexiebehandelingen | presentaties en vakbijeenkomsten over dyslexie | Marant

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *