orthopedagoog

Orthopedagoog, rijk zonder creditcard

Met mijn kleine voetjes in te grote slippers, met mijn blauw met wit gestipte badpak en mijn o zo blonde haren door de zon, stond ik in het hete Italië aan mijn ouders en zus de voorspellingen van het weer te presenteren. Ja, je leest het goed: ik stond het weer te presenteren. Mijn eigen bedachte weerbericht op mijn eigen getekende landkaart met natuurlijk mijn eigen getekende zonnetjes. Want zon, dat is waar ik als klein meisje al dol op was. Bij mij was het altijd lekker warm. Als zes, of misschien was ik net een zevenjarig meisje wist ik namelijk al goed wat ik wilde worden: -ik kon het amper uitspreken- maar het was: meteoroloog. Jaja, daar sta je als ouders wel even van te kijken. Want de meeste jonge kinderen, naja meisjes in mijn geval, willen juf worden, iets met dieren doen of weet ik het wat. Maar meteoroloog? Wow, wie verzint dat. Uiteindelijk ben ik orthopedagoog geworden.

 

Metereoloog, voor velen een toch wel verrassend beroep voor zo’n klein meisje, volgde op een eerder idee van mij. Ik had namelijk het idee dat ik ‘als ik later groot ben’ bij Blokker wilde werken. Ja(!!), dat leek me wel wat. Dan mocht ik iedere dag cadeautjes inpakken (..). Mijn ouders keken daar toch ietsjes anders tegen aan, maar lieten mij altijd vrij in mijn keuzes. Toch schemert de mening van je ouders wel door en pik je dit als kind wel op. Mijn weerkaarten werden namelijk positief ontvangen en zo lief als ouders dan zijn, hebben ze ook altijd, ja echt altijd, met liefde en volle aandacht naar mijn ‘presentaties’  gekeken. Mijn inpak-cadeau-fase … die werd slechts waargenomen (…).

Zo word je als kind her en der ‘gestuurd’  in wie je bent, wat je denkt en wat je wordt. Gestuurd zonder gepusht te worden. Zo heb ik het althans ervaren.

Tijdens eindgesprekken op mijn werk vragen ouders vaak wat de kans van slagen is van het behandeltraject. Sommigen met de vrees in hun hoofd of hun kind wel naar het VWO kan, of soms al wel de vraag, naar de universiteit. Anderen stellen het geluk van hun kind voorop en vragen naar de ‘last-factor’, hoeveel last heeft mijn kind van zijn dyslexie. Mijn antwoord is structureel de volgende: “hoe rijker, hoe groter de kans van slagen”. En om te voorkomen dat de creditcards me om de oren vliegen, ik heb het ooit een keer meegemaakt dat een vader z’n golden card trok, licht ik het snel toe. Hoe rijker je omgeving, met liefde en steun, hoe groter de kans van slagen. Het traject is ‘van het kind’  en als diagnost, een behandelaar ben ik er samen met ouders en leerkrachten om het kind hierbij te steunen. Een rijke omgeving is alles wat je nodig hebt. En ik, ik heb dat nog steeds. Zonder mijn ouders, zonder mijn zus en zonder mijn vriend, ik was nooit geworden wie ik ben. En wie ik nu ben? Geen meteoroloog, nee, geen tweede Helga van Leur, nee gewoon een orthopedagoog die gedreven is om paps achterna te gaan. Being a professor.. Nou ja, dat dan ook weer niet. Een wetenschapper in de praktijk, of zoals mijn vriend dat altijd zegt, een echte kleine schetenwapper. 🙂

Orthopedagoog | Promovendus Radboud Universiteit | Effectonderzoek dyslexiebehandelingen | presentaties en vakbijeenkomsten over dyslexie | Marant

1 antwoord
  1. Marlies
    Marlies zegt:

    Leuk artikel, ik weet nog dat ik vroeger ook elke week weer een ander beroep “uitgekozen” had. Maar een meteoroloog heb ik nooit op het lijstje gehad! Een rijke omgeving is inderdaad het aller belangrijkste voor een kind.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *