lizzy

#LIZZYINORANJE

Wat denk jij? Hoe zou de ‘vrije tijd’ er uit zien van twee jonge mensen: een altijd veel te drukke accountant in zijn altijd ‘drukste periode’ van het jaar en het leven van een orthopedagoog-buitenpromovendus-actrice-model-en-wellicht-misschien-potentieel-een-mogelijk-stemacteur-inspe? Inderdaad: helemaal goed, die vrije avonden.. die zijn schaars. Nou ja schaars, zeg maar gerust, die zijn er niet. Zo nu en dan plannen we, ja wij plannen dan, een momentje voor ons samen. Wat we dan doen? Dat zal je misschien verbazen.

Dezelfde verbazing zag ik op het gezicht bij een van de kinderen die ik tijdens mijn werk had onderzocht. Over en weer, hoewel, eigenlijk voornamelijk over, stelde ik wat vragen. Van hobby’s tot huisdieren, van vriendjes tot je favoriete snack. Na mijn vragenvuur en het bewerkstelligen van een meer ontspannen setting geef ik de kinderen altijd de gelegenheid ook mij wat vragen te stellen. De vragen kan ik eenvoudig voor je samenvatten, het zijn er, pak ‘m beet drie: ’ heb je een man’, ’ hoe oud ben je’ en ‘heb je kinderen’. Maar één vraag zal ik nooit meer vergeten, hoewel.. eigenlijk niet zo zeer de vraag, het was meer de reactie achteraf, wat heet: ik stond nog nooit zo met mijn mond vol tanden. Het antwoord op mijn vraag ‘heb jij nog een vraag voor mij’ was namelijk deze: ‘wat doe jij het liefst in je vrije tijd’ (kindje van 7 jaar, wij orthopedagogen specificeren dat in 7 jaar, 8 maanden en 3 dagen: jong dus). Oké, blij verrast als ik was, zei ik in mijn flapuit reactie: FIFAPS4en (!) (FIFA playstation 4), waarop dat kind omhoog schoot, SCHOOT, van zijn stoel, grote ogen, ZEER grote ogen opzette en mij met een acute glimlach van oor tot oor, met opgetrokken wenkbrauw, zonder iets te zeggen eens van kop tot teen bekeek: ‘cool… (!)’, fluisterde hij zachtjes, ‘cool..’, was zijn reactie. Met zijn aanhoudende grote ogen, met een verwerkte verbazing in zijn glimlach van zijn gezicht ging hij weer zitten. Heel rustig. “ben jij dan altijd Nederland?” sprak hij starend uit? Ik knikte.. Hij zat, keek mij aan, zijn glimlach nam langzaam af en zijn veel te strak gespannen houding ging langzaam weer over in een houding zoals een voor-het-onderzoek-toch-enigszins-gespannen-kind meestal zit. We gingen aan de slag.. Zo dyslectisch, zo schuchter en zo verlegen als hij in eerste instantie was, liep hij na het onderzoek terug naar zijn vader. Ik liep met hem mee. Het laatste stukje door de gang trok hij een sprintje: ‘papa, papa..(!), weet je wat deze mevrouw kan?’. Je moet je nu een heel verbaasde vader voor de geest halen en andere wachtenden met een evenzo verbaasde blik. ‘nou..’ zei zijn vader: ‘deze mevrouw kan PS4-en (!!!!!!)  hoe vet !’. Een blij verraste vader, met een zelfde glimlach als zijn zoon, niet om wat ik doe, nee de blijdschap van zijn kind. Het lezen bleek die dag veel minder erg en ik, ik kon na een lange dag in mijn o-zo-drukke-leven, ook die avond weer even languit op de bank, met de controller in mijn hand, weer terug in mijn ORANJE. Lizzy in Oranje!

Orthopedagoog | Promovendus Radboud Universiteit | Effectonderzoek dyslexiebehandelingen | presentaties en vakbijeenkomsten over dyslexie | Marant

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *