Een giraf met dyslexie

Je herinnert het je vast nog wel, een volwassene die voorovergebogen staat en aan je vraagt: ‘wat wil jij later worden als je groot bent’? Hadden jullie er een antwoord op? Ik wist lange tijd niet wat ik wilde worden, maar nu ik eenmaal iets geworden ben, heb ik ineens zoveel dingen die-ik-ook-had-willen-worden. En tsja, wat doe je dan? Niet voor iedereen is er een keuze. Kinderen, maar ook volwassenen met dyslexie voelen zich vaak behoorlijk geremd in wat ze überhaupt kúnnen worden. Nou geloof me, ook met dyslexie kun je meer dan je denkt!

 

Een paar weken terug stapte ik als blonde meid met blauwe ogen en een vrij hoog stemmetje, met behoorlijk wat zenuwen de studio binnen. Een studio, waar ik nog nooit eerder een voet over de drempel had gezet. Ik kan niet zingen dus waarom zou ik een studio binnengaan? Ik was niet alleen, er stapten meer mensen over diezelfde drempel. Dezelfde drempel, maar met heel andere gedachtes.

Een andere jongen, of wellicht al een man, een semi-professioneel rapper, met ervaring in de wereld van de muziek stapte er ogenschijnlijk een stuk zelfverzekerder over. Samen stonden we in de geluidsstudio. Hij als giraf, ik als Nijlpaard. Als Melman en Gloria stonden we achter de microfoon. Met onze koptelefoons op gebeurde er ineens iets wat ik niet had verwacht. Zijn zelfverzekerdheid en mijn onzekerheid wisselden spontaan van plek. Hij had ervaring om zijn stem te gebruiken, ik had ervaring met acteren. Hij klonk ‘goed’, ik klonk ‘onzeker’. Maar toen het script van de tekenfilm Madagascar voor ons neus lag, klonk ik ‘goed’ en hij ‘onzeker’. Verbaasd keek ik op (..).. dyslexie zei hij met een wat terneergeslagen blik. Ik keek hem aan… Daar stond ik dan. Ervaren orthopedagoog, promovendus zelfs, daar sta je dan in een directe confrontatie met een giraf met dyslexie. Sprakeloos was ik op dat moment, daar stond ik dan met een worstelende en een aan woorden-hekel-hebbende Melman. Je zag hem worstelen met werkelijk elk woord uit de zin. Het script, voor mij houvast voor hem lood aan zijn benen. Toch liet hij zich niet uit het veld slaan. Luisteren, inleven en er vol voor gaan. Met passie en plezier is niets onmogelijk. Lastig.., dat wel. Maar zo zie je zelfs met dyslexie kun je een giraf worden! …. Waar een wil is, is een weg! En ik, ik voelde me die dag het gelukkigste Nijlpaard ooit! Wat zijn er veel mooie beroepen!

Orthopedagoog | Promovendus Radboud Universiteit | Effectonderzoek dyslexiebehandelingen | presentaties en vakbijeenkomsten over dyslexie | Marant

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *