#CALLMELIZZ

Wie mij niet via Twitter of Facebook volgt, komt niet zo snel op mijn blog terecht. Nee, geloof me, dat is inmiddels gebleken. Nu is de vraag, waar komt dat door. Misschien wel door de manier waarop je mij noemt. In de afgelopen 30 jaar heb ik geleerd om op veel, heel veel namen te reageren. Ik neem je even mee terug in de tijd en zal eindigen bij een nieuw karakter: de nieuwe vriend van Ernie, ja die ja, Ernie van Bert.

 

Maar eerst even een aantal jaren terug. Lili, als baby was ik Lili. Niet voor iedereen, nee, ik was Lili voor mijn zus. Niet veel later werd het Liesje waarbij de consequente grap was dat bij ons niet Liesje Lotje leerde lopen, maar nee, Lotje leerde Liesje lopen (de lange lindelaan(..)). Oké , Liesje.. Waar Lili na een aantal jaren was verdwenen hield Liesje stand, nog steeds eigenlijk wel. Liesje werd thuis alleen vervangen wanneer de puberale fratsen leidden tot het niet altijd even goed luisteren naar mijn ouders. Mijn hele doopziel werd dan gebruikt, en als dat zo was, oef.. dan hadden we de poppen aan het dansen. Op het hockeyveld was ik Sap. Sap? Ja.. Sap. Daar waar heel hockeyend Nederland op zondag de derde helft in ging met bier, was het bij mij in het team structureel: 15 bier en 1 appelsap. Ik denk dat mijn naam dan ook geen verdere uitleg nodig heeft. Later werd ik tilly, want hockeyers verkleinen niet alleen de voornamen, nee ook achternamen worden structureel ingekort. Bij de publicatie van mijn eerste wetenschappelijke artikel stond ik voor een belangrijke keuze, noem het gerust dilemma. Hoe wil ik heten? Wordt het mijn doopnaam in volle glorie of hou ik het bij mijn roepnaam? De keuze was toch snel gemaakt. Internationaal werd het de volledige variant, nationaal hou ik het simpel. Liesbeth, zo kun je mij in Nederlandse literatuur over dyslexie vinden. Liesbeth Tilanus, zoals mijn ouders dat ooit met liefde voor mij hebben bedacht. Liesbeth, ik associeer mijn naam vaak met herinneringen uit mijn jeugd, met Lizzy, Juultje en Babet en met Liezebetje van onze Pluk. Liesbeth, makkelijk voor in mijn dagelijks werk, een naam, die ook voor kinderen niet moeilijk is. Hoewel, dat zal je nog verbazen. Als kinderen willen laten blijken dat ze het onderzoek ‘best leuk’ vonden, of je een lieve ‘juf’ vinden, dan uiten ze dat vaak op een bijzondere manier. Zo tekenden een aantal kinderen met dyslexie voor mij de meest fantasierijke dingen en schreven ze er vol trots boven: voor Lispet of mooier nog, de nieuwe vriend van Ernie: voor…. Liesbert.

Orthopedagoog | Promovendus Radboud Universiteit | Effectonderzoek dyslexiebehandelingen | presentaties en vakbijeenkomsten over dyslexie | Marant

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *